صفحه‌ی اول  | درباره‌ی ما  |  تماس

 

نشريه
■  فهرست مطالب
■  یادداشت سردبیر
■  داستان ما
■  داستان ديگران
■  شعر
■  مرور کتاب
■  نقد و مقاله
■  گفتگو
■  ويژه نامه
■  داستان تجربه
■  کارگاه داستان
■  درباره‌ی داستان‌نويسی
■  پستوی نقد و مقاله
■  جن فضول/ پری کنجکاو
■  نمایش‌نامه
■  سیمین بهبهانی
■  ادبیات کلاسیک ایران
■  تازه‌های کتاب

آرشيو مطالب گرداننده
■  بيوگرافی
■  آثار نویسنده
■  مادمازل کتی
■  کافه‌ی پری دریایی
■  نقد و مقاله
■  مصاحبه‌ها

■  پیوندها




معرفی تازه های کتاب

فقط از پریان دریایی زخم زبان نمی خورد


مشخصات کتاب
  • تعداد صفحه: 150
  • نشر: نشر نوید شیراز (1388)
  • تیراژ: 2000 نسخه
  • شابک: 978-964-358-756-7
  • قطع کتاب: رقعی
  • قیمت: 2500 تومان

علی باباچاهی متولد سال 1321 بوشهر (كنگان) است. باباچاهی در پاسخ به یكی از پرسش‌های احسان یارشاطر (دانشنامه ایران، ‌دانشگاه كلمبیا) كه زمینه‌ی خانوادگی شاعر و منتقد معاصر ما را جویا می‌شود، ‌می‌نویسد: «پدر برآمده از صحرا (تنگستان بوشهر)، ‌همسایه تفنگ و مادر، نمك‌پرورده دریا (بوشهر) بود...»
باباچاهی دوره دبستان و دبیرستان را در بوشهر گذراند. در دوره‌ی اول متوسطه، ‌دل در گرو شعر و ادبیات نهاد. این عاشقی زودرس،‌ روز به روز برای او جدی‌تر شد. در مسابقه‌ی ادبی كه در همین سال بین دانش‌آموزان تمامی دبیرستان‌های بوشهر برگزار شد،‌ رتبه‌ی اول را به‌دست آورد. همین صحنه در همان سال‌،‌ در شیراز و بین دبیرستان‌های سرتاسر شیراز تكرار و باباچاهی در نقش نفر اول ظاهر شد. وی تا دوره‌ی دوم دبیرستان در بوشهر اقامت داشت و شعرهایش در مجلات تهران ‌با نام مستعار «ع . فریاد» چاپ می‌شد؛ اما وقتی یكی از شعرهای این شاعر در مجله‌ی امید ایران به‌عنوان «‌بهترین شعر هفته‌» به چاپ رسید‌،‌ باباچاهی از نو به جلد اسم اصلی خود برگشت و شعرهایش را به امضای خودش در مجلات پایتخت به چاپ رساند‌. باباچاهی پس از اتمام دوره‌ی دبیرستان در بوشهر‌، حدود سال 40 ـ 39 به دانشكده‌ی ادبیات شیراز راه یافت و مسئولیت صفحه‌ی شعر مجله‌ی دانشجویی دانشكده‌ی ادبیات شیراز را برای مدتی كوتاه به‌عهده گرفت. او در این سال‌ها به اتفاق چند تن از دانشجویان،‌جلساتی ادبی در دانشكده‌ی ادبیات شیراز برگزار کرد، آن هم بیشتر به این نیت كه استادان ضد شعر نیمایی را با جریان‌های ادبی روز آشنا سازد. در 1343 دوره‌ی سربازی (آموزشی) را در شیراز و بقیه‌ی دوره را با عنوان افسر وظیفه در كرمان سپری می‌كند‌. جالب این‌كه مدیر مسئول مجله‌ی «آدینه» كه دوره‌ی آموزشی خود را در كرمان می‌گذراند‌،‌ در گروهانی بود كه باباچاهی فرماندهی آن را به‌عهده داشت. باباچاهی حدود سال 45 وارد آموزش و پرورش شد و مدت 18 سال در بوشهر به تدریس ادبیات مشغول بود. او در طول مدت تدریس خود در بوشهر علاوه بر چاپ شعر در مجلات پایتخت،‌ از فعالیت مطبوعاتی  غافل نبود. در كتاب «صد سال مطبوعات بوشهر، ‌سید قاسم هاشمی صفحه 300» می‌خوانیم: مجله‌ی تكاپو به سردبیری علی باباچاهی در پاییز 1346 در بوشهر منتشر شد... پس از انتشار شماره‌ی سوم در نیمه‌ی اول1347 ،‌ ساواك علی باباچاهی را برای تعطیل نمودن مجله تحت فشار قرار داد و سرانجام به‌دنبال دخالت مستقیم ساواك ، به بهانه‌ی عدم مجوز انتشار، ‌تكاپو متوقف شد. مجله تكاپو  مورد استقبال محافل فرهنگی و روشنفكری قرار گرفت. مجلات روشنفكری تهران مانند «خوشه» و «فردوسی» نیز مطالبی از آن نقل كرده‌اند. مجله‌ی «خوشه» سخنرانی احمد شاملو را  به نقل از مجله تكاپو به چاپ رسانید. «خوشه»، سردبیر و دست اندركاران مجله‌ی تكاپو را با عنوان «كوشندگان شعر امروز ایران» معرفی كرد. در همین سال‌ها ـ 1348ـ باباچاهی به قول خودش با «دختری از ایل بختیاری» كه مشغول تدریس در مدارس بوشهر بود ازدواج کرد. او اكنون صاحب یك پسر و یك دختر است. در همین سال‌ها‌،‌ خسرو گلسرخی نقدی بر دومین كتاب شعر باباچاهی (جهان و روشنایی های غمناك) نوشت. این نقد در «‌تاریخ تحلیلی شعر نو‌« شمس لنگرودی چاپ شده است .


در ارتباط با