پشت سرت پلکان باشد
روبرو
شکسته‌های رواقی از دیاری دور
کلمه بنشان که قد بکشد
به جای زیر هر چتر خانه کردن
و از سر هر سفره نانی

در این پهنا عجیب نابلدم
کوبیدن به هر سو
برای نفس  
کمی قدم

بر شکسته‌ها باران می‌بارد
و باد
در نمایش پاییز
همیشه آخرین حرف است

شکی نیست جدا آمده‌ام از زمینه
و خوانده‌ام تمام خطوط خالی را
بر قامت این تندیس‌های مراقب .