مانندِ یک شبح

و شبی        که می‌ایستد        در دهانِ تو

آنقدر کودکم      

که رویِ گریه          خوابم می‌برد

و آنقدر ساده‌ام

که چشمانم از باران

می‌ریزد و     

می‌شِکَند هر روز

من

بی آنکه نمی‌دانم      رود باشم و   

 گُذرم    

 تویِ ذوقِ کسی بزند  

تویِ گوشِ کسی         مثلِ آسمان بزند

تنها        

مانند کسی          که از وقتش گذشته است

رویِ سنگی

که از وقتش گذشته است

نیمی چهار و

نیمی هفت

نیمی از پنچ        نیمی از خودم هستم

من

آنقدر لُختم 

که لَبانم      

             در هر نگاه

                           مثلِ ستاره‌ای

 

                           تمایل         به خودکشی دارد.